دهانت را میبویند مبادا گفته باشی دوستت دارم

دلت را میپویند مبادا شعله ای در آن نهفته باشد

روزگار غریبیست نازنین

عشق را در کنار تیرک راهبند تازیانه میزنند

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

به اندیشیدن خطر مکن !

روزگار غریبیست نازنن

آنکه بر در میکوبد شباهنگام

به کشتن چراغ آمده است

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

آنک قصابانند بر گذرگاه ها مستقر

با کنده و ساتوری خون آلود

و تبسم را بر لبها جراهی میکنند

و ترانه را بر دهان

و کباب قناری بر آتش سوسن و یاس

روزگاز غریبیست نازنین

شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد.

ابلیس پیروز مست

سور عزای مارا به سفره نشسته است.

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد.

.